Hayatın koşturmacası içinde her gün yüzlerce, binlerce insanın yanından geçip gidiyoruz. Kiminin tebessümü günümüzü aydınlatıyor, kiminin bir selamı omzumuzdaki yükü hafifletiyor. Ama gelin dürüst olalım; bazı insanlar da var ki, hani derler ya, bu hayatta kaldırıma taş bile olamazlar.
İlk duyulduğunda sert, belki biraz da acımasız bir cümle gibi gelebilir kulağa. Ama üzerine azıcık düşününce, aslında kelimelerin tam yerine oturduğunu görüyorsunuz.
Sokakta yürürken yüzüne bakmadığımız, çiğneyip geçtiğimiz o sıradan kaldırım taşının bile bu dünyada bir varoluş amacı, bir ağırlığı, bir duruşu vardır. savrulmaz.
Yani en basit kaldırım taşının bile bu dünyaya bir hayrı, bir katkısı vardır. Kendi sessizliğinde, haddini bilerek hizmet eder hayata,
Bir de dönüp bahsettiğimiz o "bazı insanlara" bakalım. Ne bir duruşları vardır ne de bir omurgaları. Hayattaki tek gayeleri, başkalarının emeğine basarak yükselmek ya da sadece çevrelerine gölge etmektir.
Bu insanlar üretmezler, sadece tüketirler. Ne bir gönül inşa edebilirler ne de yıkılan bir duvarı onarabilirler. Üstelik öyle bir kibir ambalajına sarınmışlardır ki, uzaktan baksanız dünyayı onlar yaratmış sanırsınız. Ama ne zaman başınız sıkışsa, ne zaman hayatın fırtınası çıksa, bir bakarsınız ki yerlerinde yeller esiyor. Çıkarları bittiği an, rüzgarın önündeki bir saman çöpü gibi savrulup giderler.
Hayat, ne yazık ki bu tür insanlarla enerjimizi tüketmek için çok kısa. Onları değiştirmeye çalışmak, çöle fidan dikmekten farksız.
Eğer bir gün yolunuz böyle insanlarla kesişirse, bırakın kendi hafifliklerinde kaybolup gitsinler. Bizler yüzümüz hayatımıza yön veren, bastığımız yeri sağlam kılan, o kaldırım taşı gibi asil ve güvenilir insanlara dönelim. Çünkü hayat, yük olanlarla değil, yükü paylaşanlarla güzel.