İnsanlar çoğu zaman güveni, ilişkinin en başında verilen bir hediye gibi görür.
Oysa güven bir kez verilip ömür boyu cebimizde taşıyabileceğimiz bir duygu değildir. Tam aksine, her gün yeniden inşa edilen, her davranışla güçlenen ya da her ihmalle biraz daha zayıflayan görünmez bir bağdır.
Bir insan, "Sana güveniyorum." dediği gün değil, o güveni koruyacak davranışları gördüğü sürece huzurlu hisseder. Çünkü güven, söylenen sözlerden çok tekrar eden davranışlarla beslenir.
Bir mesajı zamanında cevaplamak, verilen sözü tutmak, küçük şeyleri bile açıklama gereği duymak, zor zamanlarda yanında kalabilmek... Bunların hiçbiri tek başına büyük fedakârlıklar değildir. Ama hepsi bir araya geldiğinde, bir ilişkinin temelini oluşturan o sağlam zemini meydana getirir.
İlişkilerde güveni sarsan şey her zaman büyük yalanlar ya da aldatmalar değildir. Bazen cevapsız bırakılan sorular, açıklanmayan davranışlar, ‘bunu büyütüyorsun…’ denilerek geçiştirilen duygular da zamanla güveni sessizce aşındırır.
İnsanın zihni belirsizliği sevmez. Cevabını bulamadığı boşlukları çoğu zaman kendi korkularıyla doldurur. İşte tam da bu yüzden güven, sadece dürüst olmakla değil; karşı tarafın zihninde gereksiz soru işaretleri bırakmamakla da ilgilidir.
Elbette hiçbir ilişki kusursuz değildir. Herkes hata yapabilir.
Asıl mesele, hatadan sonra ne yapıldığıdır. Samimi bir özür, tutarlı bir çaba ve değişen davranışlar, güveni yeniden filizlendirebilir. Ama aynı hataların sürekli tekrarlanması, en güçlü duyguları bile zamanla yorar.
Unutmamak gerekir ki, güven sevginin gölgesinde büyür ama ilgisizlikten beslenemez. Sevgi ‘ben buradayım…’ der. Güven ise bunu her gün davranışlarla ispatlar.
Bir ilişkiyi ayakta tutan şey sadece birbirini sevmek değildir. O sevginin içinde her gün yeniden seçilmek, yeniden önemsenmek ve yeniden güvende hissetmektir.
Sevgilerimle…
Mail: gamze88karadag@gmail.com