Bir kadının en sık kurduğu cümlelerden biridir: “İyiyim, hallederim.”

Oysa bazen iyi değildir. Yorgundur, kırılmıştır, anlatacak çok şeyi ama dinleyecek kimseyi bulamamıştır. Yine de belli etmez. Çünkü bilir ki durursa işler aksayacak, sustukları konuşulursa düzen bozulacaktır. Bu yüzden derin bir nefes alır, kendini toparlar ve hayatın karşısına bir kez daha dimdik çıkar.

Toplum, kadına daha çocuk yaşta bir görev verir: Toparlamak, idare etmek, fedakârlık yapmak, herkesi düşünmek… Zamanla bu görevler bir beklentiye, beklentiler ise mecburiyete dönüşür. Kadın hem evin yükünü taşımalı hem işinde başarılı olmalı hem de çevresindekilere yetişmelidir. Üstelik bütün bunları yaparken yorulmaya, kırılmaya, vazgeçmeye hakkı yokmuş gibi davranılır.

Simone de Beauvoir’ın yıllar önce söylediği “Kadın doğulmaz, kadın olunur” sözü, bu toplumsal rollerin nasıl inşa edildiğini anlatır. Kadın, çoğu zaman kendi isteklerinden önce başkalarının ihtiyaçlarını karşılamayı öğrenir. Güçlü olmak da böylece bir tercih olmaktan çıkar, hayatın dayattığı bir zorunluluğa dönüşür.

Asıl mesele de burada başlar. Bir kadının güçlü olmasıyla, güçlü olmak zorunda bırakılması arasında koca bir hayat farkı vardır.

Çünkü güçlü kadın denildiğinde çoğu zaman onun ne kadar yorulduğu değil, ne kadar çok şeyi başarabildiği konuşulur. Her şeyi yetiştirmesi takdir edilir ama neden hep onun yetiştirmek zorunda kaldığı sorgulanmaz. “O halleder” denilerek omuzlarına yeni sorumluluklar yüklenir. Kimse, o omuzların artık ne kadar ağırlaştığını merak etmez.

Böylece herkesin sığınağı olan kadın, kendi yorgunluğunu saklayacak bir köşeye bile sahip olamaz. Yardım istemeyi zayıflık, dinlenmeyi ihmal, kendini düşünmeyi bencillik sanmaya başlar. Oysa insanın güçlü görünmek uğruna kendinden vazgeçmesi, başarının değil, ağır bir yalnızlığın işaretidir.

Oysa gerçek güç, her şeyi tek başına göğüslemek değildir. Bazen “Yoruldum” diyebilmek, bazen birinden destek istemek, bazen de hiçbir şeyi düşünmeden kendine zaman ayırabilmektir. Kadının değerini ne kadar fedakârlık yaptığıyla, ne kadar yük taşıdığıyla ölçmekten vazgeçmediğimiz sürece eşitlik yalnızca güzel bir temenni olarak kalacaktır.

Bugün biraz da “İyiyim, hallederim” diyen kadınları duyalım. Onlara ne kadar güçlü olduklarını hatırlatmak yerine, her zaman güçlü olmak zorunda olmadıklarını söyleyelim.

Çünkü bazen bir kadının ihtiyacı yeni bir mücadeleye hazırlanmak değil, birinin karşısına geçip “Bu kez sen hiçbir şeyi halletme, ben buradayım” demesidir.

Belki de artık kadınlara ne kadar güçlü olduklarını söylemekten vazgeçip, neden hep güçlü olmak zorunda kaldıklarını sormanın zamanı gelmiştir.