İnsan bazen kalmakla değil, gidebilmekle özgürleşir.
Bir yere, bir insana, bir ilişkiye ya da yıllardır içinde bulunduğu bir düzene ait olmak güzeldir. Ancak aidiyet, insanın kendi iradesinden vazgeçmesi pahasına yaşanıyorsa orada bağlılıktan değil, mecburiyetten söz etmek gerekir.
Oysa insanın en temel özgürlüklerinden biri, artık kendisine iyi gelmeyen yerden gidebilmektir.
Herkes kalmanın erdeminden bahseder. Sabretmek, mücadele etmek, vazgeçmemek öğütlenir. Peki ya gitmek? Bir insanın kendisini tüketen bir ortamdan uzaklaşması neden çoğu zaman yenilgi olarak görülür?
Gitmek her zaman kaçmak değildir. Bazen kendini korumaktır. Bazen onurunu, huzurunu ve özsaygını yeniden hatırlamaktır. Bazen de yıllarca başkalarını memnun etmek için susturduğun kendi sesine kulak vermektir.
Üstelik gitmek için büyük kavgalar çıkarmaya, uzun açıklamalar yapmaya ya da herkesi ikna etmeye gerek yoktur. İnsan, kendisine iyi gelmeyen bir yerde kalmak zorunda olmadığını anladığı gün kendi özgürlüğüne ilk adımını atar.
Çünkü hiçbir ilişki, hiçbir makam, hiçbir alışkanlık insanın huzurundan daha değerli değildir.
Elbette her gidiş kolay olmaz. Bazen alışkanlıklar tutar insanı, bazen korkular, bazen de geride bırakılacak hatıralar… Ama insan şunu unutmamalıdır: Bir yerde kalabiliyor olmak kadar, gerektiğinde oradan ayrılabiliyor olmak da güçlü olmaktır.
Belki de özgürlük, istediğin yere gidebilmekten önce, istemediğin yerde kalmak zorunda olmadığını bilmektir.
Ve insanın kendisine verebileceği en büyük değer, bazen arkasına bakmadan yürüyebilmektir.
